Εν η ώρα που πάει ο κόσμος τζιαι τρώει...

Πήγαμε λοιπόν ένα Σαββατοκύριακο στον ωραίο πλην όμως μακρινό και απόμερο (λέμε τώρα!) Πύργο Τηλλυρίας για να απλώσουμε τις κορμάρες μας στον ήλιο της υπέροχης παραλίας Ωμέγα. Μιλάμε για ίσως μία από τις ωραιότερες παραλίες της Κύπρου, κατά την ταπεινή μου άποψη…

Κάπου έπρεπε όμως να μείνουμε. Κλείνουμε δωμάτιο σε ένα από τα ξενοδοχεία του χωριού. Οικογενειακό, και από πλευράς ιδιοκτησίας και από πλευράς διαχείρισης. Ο κύριος, η κυρία του και η πεθερά του. Το μαγαζί ήταν κάπως παλιό, αλλά όχι τραγικά παλιό. Ένα βράδυ θα μέναμε ούτως ή άλλως και έτσι είπαμε ότι «εννα περάσουμεν».

Ξαπλώνουμε λοιπόν όμορφα κι’ ωραία κατά τις 6 το απόγεμα, μετά την θάλασσα να παρουμε ένα υπνακο του δικαίου, ανάβουμε το κλιματιστικό και κλείνουμε τα παράθυρα. Όλα καλά, το δωμάτιο ήσυχο - χωρίς τα αγγελούδια του οποιουδήποτε να χαλούν ένα που τα διπλανά δωμάτια με τις φωνές και τα παιχνίδια τους. Όλα υπέροχα μέχρι τις 7.00 και κάτι οπότε και ξυπνώ από την ζέστη… περίεργο σκέφτομαι και κοιτάζω το κλιματιστικό τύπου (κεντρική θέρμανση-ψύξη και όχι αυτόνομο split unit) να δουλέφκει. Έλα όμως που δεν έβγαζε κρύο αέρα, αλλά δούλευε σαν απλό fan.

Λέω δεν πειράζει, κλώσε πλευρό. Τίποτα! Λίγο η ζέστη, λίγο η ιδέα που μου καρφώθηκε στο νου, ξύπνησα, και άρχισα να τριβιτζιάζουμαι. Για καλή (?) μου τύχη ακούω την φωνή του κ. Ρεσεπσιονίστ, Υδραυλικού, Γκαρσονιού, Hotel Manager, ηλεκτρολόγου και σεφ έξω από το δωμάτιο. Πετάγομαι έξω με το σώβρακον και εκθέτω παραστατικά το πρόβλημα μου.

Ο κυριούλης, πρόθυμος να εξυπηρετήσει, μπαίνει στο δωμάτιο και βάζει το χέρι του πάνω από την έξοδο του κλιματιστικού όπότε και επιβεβαιώνει του λόγου μου το αληθές.

- Ξέρεις, μου λέει, πρέπει να εσιόρταρεν το chiller και εννα πάω πάνω στην ταρράτσαν να το κάμω reset. Μετά, κυτάζει το ρολόιν του και λέει: άκυρον, εν εσιόρταρεν – απλά 7 με 9.30 το απόγευμα κλείουμεν το.

- ΤΙΙΙΙΙΙΙ???? ρωτάω εμβρόντητος.

- Ναι μου λέει, επειδή εν η ώρα που πάει ο κόσμος τζιαι τρώει κλείουμεν το για να μεν κάφκει ρεύμαν άδικα.

- Καλά ρε μάστρε, ρωτώ εγώ, αν εγώ δεν θέλω να φάω που η ώρα 7, ή αν δεν θέλω να φάω καθόλου, πρέπει να λύσω που την πυρά μες το δωμάτιο?

- Εεε ναι, επαναλαμβάνει ο κύριος. Επειδή εν η ώρα που πάει ο κόσμος τζιαι τρωει…

- Και δεν μου λες, συνεχίζω. Σβήνετε το και το πρωί το chiller?

Ο κύριος με κυτάζει λες και ρώτησα το πιο ηλίθιο πράγμα και με πυροβολεί ως εξής: Βέβαια κλείουμεν το φίλε μου, 8 με 10 που εν το πρόγευμα μας…

Νοείται ότι με τέτοια λογική, σταμάτησα τις προσπάθειες να τον πείσω πως δεν είμαι αστροναύτης και του ανέφερα ότι ίσως να ήταν καλύτερο να μας χρέωνε όλους ένα πεντόλιρο την νύκτα παραπάνω το δωμάτιο και να μην το έσβυνε καθόλου το γέριμον το chiller. Δεν νομίζω ότι κατάλαβε το point μου και αφού μας διαβεβαίωσε ότι όλα τα συστήματα του ξενοδοχείου του δουλέφκουν όπως πρέπει, μας ευχήθηκε καλό βράδυ και αποχώρησε.

Another happy customer…

Υπάρχει και άλλος τελικά...

Σήμερα στις ειδήσεις του ΡΙΚ υπήρχε και το αναμενόμενο ρεπορτάζ για τον καύσωνα - 42 βαθμούς σήμερα, 40 είπαν οι αρμόδιοι. Στο ρεπορτάζ υπήρξαν δηλώσεις και από αρμόδιο λειτουργό της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας ο οποίος για πρώτη φορά από τον καιρό που θυμάμαι δεν ήταν ο αγαπητός και καθ’ όλα φίλτατος Κυριάκος Θεοφίλου.

Χρόνια, τζιαιρους αμέτρητους, με βροχές, χαλάζι, χιόνια, αναβροχές, ήλιους, πύρουλλους, λάλλαρους και ο κ. Θεοφίλου τζιαμέ, αμπα τζιαι φκει κανένας άλλος στο γυαλί και πει τα λάθος….

Λέτε να ήταν με άδειαν? Ελπίζω να μην έπαθε τίποτε ο άνθρωπος...

Size matters...

Αν εγώ, χωρίς να ρωτήσω κανέναν, έκαμνα εισαγωγή ένα μοτιφαρισμένο μινούδιν το οποίο να κινείται με μπαταρίες και αντι πίσω κάθισμα να έχει ψυγείο και ηλεκτρική εγκατάσταση για να φορτίζονται οι μπαταρίες, όταν θα πήγαινα να το γράψω στην Αρχή Αδειών, με πιθανότητα 99,9% θα μου έλεγαν ότι η ισχύουσα νομοθεσία δεν επιτρέπει την κυκλοφορία του εν λόγω αυτοκινήτου στην ελεύθερη μεγαλόνησο και θα με καλούσαν να το ακινητοποιήσω or face the consequences.
Εστω λοιπόν, ότι εγώ, σαν γνησιος Κυπραίος γινακσιής που είμαι, έλεγα ότι εν με κόφτει ολαν, και κυκλοφορούσα ανενόχλητος στην Κύπρο με το άγραφον αυτοκίνητο μου, αφήνοντας πάνω τα νουμερα που είχε στο εξωτερικό, ως κάλυψη.
Νομίζω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι, με 1000% πιθανότητες, μιαν ωραίαν μέραν τζιαμέ στα φώτα του Σιλβεξ, εκεί που ήταν το ΧΑΚ, ηταν να με σταματήσει η αστυνομία αφου το αυτοκίνητο μου θα εξεχώριζε σαν την μούγιαν μες το γάλα, και με τις εξωτικές πινακίδες που θα είχεν και την ιδιομορφίαν του σε σχέση με τα άλλα, και θα μου το εκάμναν κατάσχεση, και θα επιέρωννα και έναν βαρβάτον πρόστιμο.
Αν ποτέ μου περνούσε από το μυαλό δε, να πάρω κάποιον επιβάτην κάπου επ’ αμοιβή, θα με εβουρουσαν εκτός από την αστυνομία, και οι ταξιτζήδες.
Αλλά αν το αυτοκίνητον μου ήταν μεγάλο σαν 10 μινούθκια στην σειρά – λέγε με Λιμουζίνα – εκυκλοφορούσα χωρίς άδεια κυκλοφορίας ελλείψει νομικού πλαισίου, εχρέωνα £100 την ΩΡΑ για να μεταφέρω τον κάθε αππωμένον αρχοντοχωριάτη δεν θα μπορούσε να μου τα κνύσει κανένας.
Ντροπή μας κύριοι ιθύνοντες. Που είναι το κράτος δικαίου? Η ισονομία? Αλλά φυσικά, μερικοί ηταν πάντα πιο ίσοι από άλλους – με πρώτους εσάς.

Ζιβανία Αγάπη μου...

Τις προάλλες, ταξίδεψα στο εξωτερικό, και είχα την ευκαιρία να περάσω από τα καταστήματα αφορολογήτων στο Αεροδρόμιο Λάρνακας.

Πρέπει να σας αναφέρω ότι οι ιθύνοντες της Ερμές Αεροδρόμια σίγουρα διάβασαν προηγούμενη καταχώρηση μου, όπου έκανα αναφορά στην απουσία από τα καταστήματα της αγαπημένης Ζιβανίας των Κυπρίων. Ε ναι λοιπόν: Σημαντική Επιτυχία του μπλογκ – Η εν λόγω Ζιβανία διατίθεται πλέον στο κατάστημα αφορολογήτων στην Λάρνακα, όπου, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες χτυπάει τρελά νούμερα.